Ksiązka jest próbą pokazania, że szeroko rozumiana aktywność ludzi w okresie późnej dojrzałości sprzyja ich lepszemu życiu, podnosi jakość codziennej egzystencji i pozytywnie wpływa na relacje międzyludzkie i partnerskie. Aktywność uznano za warunek konieczny pomyślnego rozwoju człowieka i jego funkcjonowania w świecie, podstawowy czynnik regulacji związku ludzi z otoczeniem. O kierunku i natężeniu aktywności każdorazowo decyduje sytuacja jednostki, jej stan wewnętrzny i stan otoczenia, zawsze w ramach struktury tej podstawowej zależności. Aktywność zawsze jest określoną formą działalności ludzkiej, nakierowaną na osiągnięcie wytyczonego celu i zaspokojenie potrzeby, współcześnie wysoko koreluje się ją z jakością życia w okresie starości.

Podjęta została także tematyka aktywizacji, rozumianej jako proces tworzenia nowych i optymalizacji już istniejących warunków i możliwości do tego, aby ludzie w okresie późnej dojrzałości mogli realizować różnorakie formy aktywności i rozwijać zainteresowania. Aktywność i aktywizacja osób starszych potraktowane zostały jako procesy współwyznaczające style starzenia się, a tym samym warunkujące życie na emeryturze.

W celu potwierdzenia tych tez zanalizowano i przedstawiono znaną literaturę przedmiotu oraz odwołano się do wycinkowych badań przeprowadzonych w kieleckich klubach seniora. Praca ma więc charakter teoretyczno-empiryczny i kierowana jest do studentów kierunków pedagogicznych, głównie: pracy socjalnej, pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i środowiskowej, interwencji kryzysowej oraz wszystkich pracowników służb socjalnych, dla których życie ludzi starszych jest codziennym doświadczeniem.